Choć ma spektakularne gabaryty, i gwarantuje zapierające dech w piersiach doznania - brak jej siły przebicia. Mało który turysta odwiedzający Rabkę słyszał o wieży widokowej na Królewskiej Górze.

Wieża powstała pięć lat temu całkiem sporym nakładem unijnych środków. Z centrum Rabki jest w ogóle niedostrzegalna. Od strony Zarytego również próżno szukać ukrytej między drzewami konstrukcji. Lokalizacja obiektu chyba nie została dokładnie przemyślana. Budowla o wymyślnych rozwiązaniach konstrukcyjnych składa się z kilku podestów. W zamierzeniach projektantów zapewne każda z platform miała być miejscem widokowym. Tymczasem niższe kondygnacje rabczańskiej wieży pozwalają co najwyżej podziwiać intymne życie wiewiórek i sikorek, ewentualnie monitorować rozwój szyszek na smreku. Jeśli jednak komuś nie zabraknie determinacji, a lęk przestrzeni pozwoli wdrapać się na najwyższy poziom - oczom obserwatora ukaże się niezwykły widok na pasmo babiogórskie i masyw Lubonia, a także malowniczy landszaft z sąsiednią miejscowością - Skomielną Białą.

Samo jednak dostanie się do widokowej wieży na Królewskiej Górze może nastręczyć pewnych problemów. Próżno szukać oznakowanego szlaku, który doprowadziłby nas do tej niezaprzeczalnej turystycznej atrakcji. Władze Rabki, które wzniosły wieżę, próbowały przeprowadzić ścieżkę jako odnogę szlaku prowadzącego na górę Grzebień. Przedsięwzięcie spaliło na panewce z powodu... przywiązania do ziemi miejscowych gazdów. Ci bowiem dość łatwo przekonali urzędników, że szlaki to mogą sobie wytyczać w magistracie lub w parku.

Władza lokalna broni się, że nawet bez wyznaczonej ścieżki do wieży trafić nietrudno. - Wystarczy zwrócić uwagę tuż przed Grzebieniem na wydeptane zejście w lewo - tłumaczy Robert Wójciak, wiceburmistrz Rabki. Dalej włodarz zaleca podążać „po wydeptanym”.. Jeśli ktoś nie dowierzałby tym precyzyjnym instrukcjom, może poszukać pewniejszej trasy. Jednak wcześniej trzeba dojechać do Zarytego, do dolnej stacji wyciągu narciarskiego na Polczakówce. Dalej wystarczy pokonać stromy narciarski stok, a stojąc przy górnej stacji wyciągu - unieść głowę. Wieży nie będziemy w stanie nie dostrzec.

Marek Kalinowski

Tygodnik Podhalański 32/2015