W Tatrach każdy znajdzie swój Everest - wśród dziesiątek szczytów dostępnych szlakiem są te bardzo łatwe do zdobycia i takie, na które nie wszyscy z turystów mogą się wybrać.

Są w naszych najwyższych górach piękne dolinne trasy spacerowe, są szlaki przez łatwe i trudne przełęcze, które w logiczny sposób łączą dwie doliny w jedną wycieczkę, jednak wejście na najniższy nawet wierzchołek daje coś szczególnego - satysfakcja ze zdobycia szczytu, z osiągnięcia miejsca, z którego droga prowadzi już tylko w dół, jest jedyną w swoim rodzaju. I na szczęście jest ona dostępna naprawdę dla każdego, począwszy od tych, dla których godzinny marsz pod górę jest nomen omen szczytem możliwości, po tych, którym niestraszne nawet 10 godzin wędrowania i przepaściste szlaki, których pokonanie bez łańcuchów czy klamer nie byłoby możliwe.

Najłatwiejszy, choć nie banalny

Nosal jest szczytem, który zdobyć można bodajże najszybciej - pomijając oczywiście wejście na Kasprowy Wierch od górnej stacji kolejki. Na ten liczący niewiele ponad 1200 m n.p.m. wierzchołek wystartować można z położonych na wysokości ponad 1000 metrów Kuźnic, jednak wówczas, nie chcąc powtarzać tej samej trasy, zejście przypadnie na dość stromy i niewygodny do tego szlak. Lepiej więc zacząć od Murowanicy, trasą miejscami wymagającą, ale bardzo widokową, by po mniej więcej godzinie stanąć na szczycie, gdzie podziwiać można naprawdę rozległą panoramę Tatr i Podhala. W zejściu, po drugiej stronie szczytu, jest jeden nieco trudniejszy moment, gdzie dla równowagi trzeba złapać się na chwilę skał, ale po nim już tylko wygodna ścieżka, sprowadzająca w 45 minut do Kuźnic. Chcąc zdobyć któryś z niskich szczytów, ale uniknąć łapania się skał, można wybrać się na wycieczki nieco dłuższe - Kopieniec albo Gęsią Szyję, wtedy należy liczyć się 4-5 godzinnym przejściem.

Daleko, ale łatwo

Kopa Kondracka - najniższy z Czerwonych Wierchów, które powoli, dzięki rudziejącej już trawie zwanej sit skuciną, przybierają już związany z ich nazwą kolor - jest dobrym celem dla tych, którym niestraszny kilkugodzinny marsz pod górę i pokonanie ponad kilometra w pionie, ale którzy uniknąć chcą „wspinaczkowych” trudności i trzymania w mocnym uścisku łańcuchów i klamer. Wycieczkę na ten oferujący ciekawy widok na Tatry Wysokie szczyt najlepiej zacząć na Groniku, by Doliną Małej Łąki wejść na Przełęcz Kondracką, z której już niespełna godzinę zajmie zdobycie 2005 m n.p.m. Schodzić z Kopy można po własnych śladach, ciekawsze będzie jednak zejście odmienną trasą - przez Przełęcz pod Kopą Kondracką i Halę Kondratową do Kuźnic - całość to około 7-8 godzin marszu. Chcąc wybrać się na nieco krótszą wycieczkę, można pomyśleć o Trzydniowiańskim Wierchu lub Grzesiu nad Doliną Chochołowską, mając kondycję bardzo dobrą i startując bardzo wcześnie, można z Kopy przejść przez całe Czerwone Wierchy do Doliny Kościeliskiej albo z Grzesia przez Wołowiec i Starorobociański „przelecieć” na Ornak, z którego również można zejść do tej samej doliny - wszystko to wycieczki tylko „kondycyjne”, ale technicznie proste.

Te najtrudniejsze

Spośród trudnych szczytów jako pierwsze mogą na myśl przychodzić Rysy. Tym, co może jednak zniechęcać do zdobywania najwyższego szczytu Polski, jest łącznie kilkanaście kilometrów asfaltowej drogi i tłum, z którym nawet po bardzo wczesnym starcie przyjdzie się spotkać na zejściu lub pod schroniskiem. W przypadku Świnicy lub Koziego Wierchu dużej liczby turystów, a nawet korków na odcinkach szlaku z łańcuchami też zapewne nie da się uniknąć, ale nie będzie tu mozolnego deptania po asfalcie, ewentualnie odcinek ten będzie dużo krótszy. Na Świnicę najczęściej wchodzi się od Świnickiej Przełęczy - osiągnąć ją można w mniej więcej godzinę od Kasprowego Wierchu lub w ponad 3 od Kuźnic przez Halę Gąsienicową. Zejście na Zawrat jest nawet nieco trudniejsze niż wejście, daje jednak możliwość atrakcyjnego schodzenia przez Dolinę Pięciu Stawów i Roztokę. Podobnie można zrobić w przypadku Koziego Wierchu - wejście nań od Koziej Przełęczy to jeden z najtrudniejszych odcinków Orlej Perci, jednak zejście do Pięciu Stawów jest w tym przypadku dość łatwe. Obydwie wycieczki można też kończyć, wracając przez Halę Gąsienicową - w tym wypadku są nieco krótsze, ale i tak to około 8-9 godzin raźnego marszu, w czasie którego brak lęku wysokości i dobra koordynacja są konieczne.

Łukasz Kosut

Tygodnik Podhalański 35/2015