Z Włodzimierzem Matuszakiem, odtwórcą roli proboszcza w serialu \"Plebania\", zaangażowanym w prace Fundacji \"Pro artis\", rozmawia Paweł Dominik

– W jaki sposób włączył się pan w działania Fundacji \"Pro Artis\"?

– Pragnę na początku podkreślić, iż jestem bardzo zaszczycony tym, że mogę patronować temu, czym zajmuje się Fundacja Andrzeja Brandstaettera i jego żony. To właśnie dla nich po raz drugi w życiu przyjechałem do Zakopanego i prowadziłem koncert, w czasie którego zaprezentowali się ludzie wielkich talentów, o czym nie wszyscy wiedzą. Moja znajomość z Andrzejem rozpoczęła się w Warszawie, poznałem go na promocji jego płyty. Później Andrzej poprosił mnie o prowadzenie koncertów, zgodziłem się bez wahania. Przypomnę, że rok temu koncert był nagrywany przez Telewizję Polską.

– Jednego z uczestników tegorocznych warsztatów zaangażował pan do pracy w serialu \"Plebania\". Czy łatwo było przekonać do tego pomysłu scenarzystów i producenta?

– Tym szczęśliwcem (śmiech) został Patryk Matwiejczuk. Obserwowałem go rok temu, w czasie warsztatów. Wtedy grał na pianinie. W tym roku z kolei zaprezentował się od strony wokalnej. Stwierdziłem, że to może być niezły pomysł, aby kogoś z Fundacji zaangażować do pracy w serialu. Serial ma bowiem spore oddziaływanie na społeczeństwo. Podsunąłem taki pomysł scenarzyście, on porozmawiał z producentem. Zgodzili się bez zająknięcia. Sprawdzili wcześniej Patryka na zdjęciach próbnych. Znakomicie dał sobie radę. Grał, oczywiście, siebie, młodego pianistę. Imię zostało to samo, nazwisko tylko zmienione. Myślę, że będzie się pojawiał w kolejnych odcinkach od września, bo zaczęło się wszystko od epizodu, ale potem ta rola została rozwinięta. Osobiście bardzo się z tego cieszę. Powiem więcej, spośród młodych z Fundacji znalazłyby się i inne osoby, mogące śmiało zagrać w filmie. Będę tę sprawę pilotował dalej.
 
– Poprzez działanie Fundacji \"Pro Artis\" zmienia się chyba nasze nastawienie do osób niepełnosprawnych.
 
– Tak, to prawda. Warto pokazywać ludziom tych, którzy, posiadając ogromy talent i ogromne zaangażowanie, napotykają na niezwykłe trudności w życiu codziennym. Podczas koncertu wystąpił chłopak na wózku inwalidzkim, mistrz Polski w tańcu towarzyskim osób niepełnosprawnych. Jest absolwentem dwuletniej prywatnej szkoły teatralnej. Nie udało mu się dostać do Państwowej Szkoły Teatralnej z wiadomych powodów – studentów na wózku do takiej szkoły się nie przyjmuje. Warto takie rzeczy pokazywać, żeby społeczeństwo troszkę inaczej patrzyło na te sprawy.

– Słysząc wykonawców koncertu, miałem wrażenie, że uczestniczę w koncercie wielkich gwiazd.

– Powiem krótko: daj Boże takie talenty różnym, że tak ich nazwę, pseudogwiazdkom w pełni sprawnym fizycznie. Podopieczni Andrzeja są nierzadko zdolniejsi od tych pełnosprawnych. Dobrze, że te wszystkie koncerty odbywają się w Zakopanem, gdzie w ciągu wakacji przyjeżdża tak dużo ludzi. Przy okazji wypoczynku mogą zetknąć się z niezwykłymi ludźmi – dotkniętymi chorobą, ale może szczęśliwszymi od nas.

Rozmawiał: Paweł Dominik