Na Wielkanoc został usynowiony przez ciotkę Bułeckulę, więc nic dziwnego, że na Podhalu czuje się jak u siebie w rodzinie. - Górali i Włochów dużo łączy, a o bliskości kultur świadczą muszelki znad Morza Śródziemnego na góralskich kapeluszach - mówi Jacek Cygan w rozmowie z Rafałem Gratkowskim.

- Jest pan częstym gościem w Zakopanem. Czy szuka pan tu natchnienia, czy odpoczynku i relaksu?

- Podhale odwiedzam kilka razy w roku. Najpierw przyjeżdżałem dla krajobrazów, a teraz przyjeżdżam dla ludzi, do przyjaciół. Żeby dowiedzieć się, co nowego słychać w Zakopanem i po sąsiedzku. Człowiek czuje tu bardzo duży sentyment do gór, ludzi i kultury. A właśnie w ludziach szukam potwierdzenia, że tu jest dla mnie ważne miejsce. To są moje stałe powroty do ludzi.

- Czemu do ciotki Zofii Karpiel Bułeckuli mówi pan "mamusiu"?

- Zosia, która jest symbolem Zakopanego, na Wielkanoc dwa lata temu mnie na wesoło usynowiła. Dzięki temu Jan Karpiel jest teraz moim bratem. A ja stałem się góralskim "synusiem".

- Najnowsza pana książka "Przeznaczenie, traf, przypadek" to zbiór 26 opowiadań. Jakiej tematyki dotyczą?

- To nieplanowane tematy. Same na mnie wpadły. Oddać mają to, jak my dzisiaj żyjemy. Jak Marsjanie za 2 tysiące lat odkopią te opowiadania, to po odczytaniu dowiedzą się, jakie mamy pasje, lęki, czym się zachwycamy.

- Historie przenoszą czytelnika w wiele miejsc, między innymi do ukochanej przez pana krainy, czyli Italii, gdzie bywa pan chyba tak często, jak na Podhalu?

- Podhale znakomicie łączy się z Włochami. Nie tylko podobne temperamenty ludzi, ale zawsze powtarzam, że na góralskich kapeluszach są muszelki znad Morza Śródziemnego nie przez przypadek. Natomiast akcja moich opowiadań toczy się w Krakowie, Warszawie, Rzymie, Paryżu. Historie są przeróżne.

- Jak doszło do ich powstania?

- Pisałem je w wielu miejscach. Gdy miałem pomysł, zapisywałem, na czym się dało. Na blankietach, na odwrocie kart kredytowych, na rachunkach hotelowych. W końcu zebrałem te notatki i przed 4 laty zacząłem wszystko spisywać. Żona Ewa pytała: po co ty to robisz. Siedzisz nad tym, spisujesz, a kto ci to wyda?

I zdarzyła się niesamowita historia. 3 lata temu przyszła do mnie delegacja z zacnego wydawnictwa "Znak". Redaktor i dwie panie. Dość młodzi. Prosili, bym był ich autorem. Spytali, czy coś mam. Ja, że tak. Opowiadanie. Trochę napisane, trochę w głowie. Oni na to, że opowiadania się nie sprzedają.

Poprosili o smaczki o gwiazdach. Odmówiłem. Ale zaproponowałem, że napiszę historię powstania moich 40 piosenek z tekstami. Oni na to, że brawo, o to im chodzi. A ja, że skoro tak, to podpiszemy też drugą umowę na opowiadania. Nie mieli wyjścia.

- Czy więcej w pańskich opowiadaniach własnych obserwacji, czy historii opowiedzianych, zasłyszanych?

- Zawsze musi być początek, często to obserwacja, którą się potem rozwija. Czasem to czyjaś opowieść, którą nieco przerabiam, tworzę ciąg dalszy. Czasem kogoś widzę i puszczam wodze fantazji. Dana postać ma całkiem inne życie, ale pasuje do mojego pomysłu na życiowy scenariusz.

- Nad czym pan teraz pracuje?

- Piszę dla przyjaciół, niedawno napisałem balladę dla zespołu Perfekt. Pracuję też nad nowym tomikiem wierszy. Żeby nadrobić kilkuletnią przerwę. Jest w planie kolejny utwór dla Grzegorza Markowskiego. Natomiast z Jurkiem Filarem przygotowuję teksty na jego najnowszą płytę. Jurek Filar w tym roku chce tę płytę wydać, piosenki są naprawdę bardzo piękne.