Z Janem Gąsienicą Walczakiem – wiceburmistrzem Zakopanego rozmawia Rafał Gratkowski

– Ostatnio opisywaliśmy trudny los pogorzelców, którzy po stracie domu przy Drodze do Walczaków śpią kątem u sąsiadów. Jak Zakopane jest przygotowane do niesienia pomocy ofiarom tragicznych zdarzeń, takich jak pożar czy powódź?

– Pożary w domach prywatnych, instytucjach, pensjonatach czy hotelach występują losowo i są nieuniknione. Pomoc miasta jest ograniczona prawem. To, co możemy zrobić zawsze, to być z ludźmi. Zawsze staram się być na miejscu zdarzenia, wskazywać ludziom, jaką pomoc i gdzie mogą uzyskać. To nie był pierwszy duży pożar, wcześniej pożar magazynów na Cyrhli czy Drodze na Szymaszkową, „Czarnej Owcy” na Kościeliskiej. W sprawie pożaru na Drodze do Walczaków podjęliśmy od razu działania. Tesko za darmo podstawiło kontener, koparka pomagała usuwać pozostałości po pożarze, pomoc społeczna zjawiła się od razu na miejscu. Zaoferowaliśmy pogorzelcom noclegi w hotelu przy szkole na Kasprusiach. Rozmawialiśmy z ks. proboszczem na Krzeptówkach, gdzie zorganizowano zbiórkę na pogorzelców. Przypadkowo zwolniło się też mieszkanie na Nowotarskiej 10 b, 22 metry kwadratowe. Zaproponowaliśmy też to lokum. Ale akurat tu kwaterunek nie był potrzebny, wolą na swoim terenie postawić kontener. Sprawdziliśmy, jakie są możliwości jego ściągnięcia z Krakowa, od firmy, która rozstawiała je przy Pucharze Świata. I taki kontener dostaną.

– Przy okazji gaszenia pożaru na Walczakach okazało się, że wiele zakopiańskich uliczek jest nieprzejezdnych, zwłaszcza w trudnych warunkach zimowych. Czy jest szansa na ich udrożnienie, odsunięcia płotów, poszerzenie pasów jezdnych?

– To problem nie tylko Zakopanego, ale całego Podhala. Ludzie nie chcą się zgodzić na oddanie metra, dwóch z ogrodu na poszerzenie uliczek. Dawniej były tzw. sarwaki. Ludzie musieli porządkować przepusty i rowy odwadniające, biegnące wzdłuż ich działki. To był obowiązek. Sołtysi sprawdzali na wsiach, czy ludzie to oczyszczają. Droga nie ulegała dewastacji, była odwodniona, a sarwaki dodatkowo chroniły domostwa przed powodziami, odprowadzając nadmiar wody z pól. Teraz tego nie ma. Zagrożenie powodziami rośnie i tu rzecz dotyczy już większych obszarów miasta. Pokazała to powódź w 1997 roku czy też ubiegłoroczne podtopienia, gdy zalane były domostwa prywatne. Znana sprawa z kamienicą przy Krupówkach, naprzeciwko kościoła Świętej Rodziny. Mało brakowało, a doszłoby do tragedii budowlanej. Dziś łatwo się mówi o takim czy innym działaniu gminy dla prywatnej własności. Ale jeśli jest podmycie fundamentów, to obiekt trzeba natychmiast ratować. Bo najważniejsze jest to, żeby nie doszło do tragedii.